Loonheffing is de meest verraderlijke innovatie van de overheid - een psychologische goocheltruc die burgers doet vergeten dat ze worden beroofd. Voor 1943 schreven Amerikanen elke kwartaal cheques naar de IRS, waarbij ze elke dollar voelden verdwijnen. De pijn was onmiddellijk en tastbaar. Politici stonden constant voor een opstand over belastingverhogingen omdat mensen het daadwerkelijk opmerkte. Maar Milton Friedman's oorlogstijd "innovatie" veranderde alles. Nu siphonneert je werkgever stilletjes geld voordat je het ooit ziet, en de overheid stuurt je een "terugbetaling" van je eigen geld alsof het een cadeau is. De gemiddelde Amerikaan viert het terugkrijgen van $3.000 van de $15.000 die het hele jaar van hen is afgenomen - Stockholm-syndroom op grote schaal. De analogie van de kokende kikker past hier perfect. Als je plotseling elke maand een cheque van $1.200 aan de overheid moest schrijven in plaats van automatische inhoudingen, zou je verantwoording eisen voor elk verspild programma. Je zou vragen waarom je "vertegenwoordigers" triljoenen uitgeven aan het bombarderen van buitenlandse landen terwijl je wegen in elkaar storten. En je zou waarschijnlijk stoppen met stemmen op iedereen die beloofde om overheidsprogramma's uit te breiden die gefinancierd worden door jouw arbeid. Het systeem verdoezelt opzettelijk de grootste uitgave in het leven van de meeste mensen. Tussen inkomstenbelasting, loonbelasting en de "bijdrage" van de werkgever die je potentiële salaris vermindert, geeft de gemiddelde werknemer 30-40% van zijn productieve output op. Dat is meer dan middeleeuwse lijfeigenen hun heren betaalden - maar tenminste zagen lijfeigenen de transactie gebeuren.