Het gezegde "niemand is ooit failliet gegaan door winst te nemen" is een (potentieel) gevaarlijke misvatting omdat het de exitbeslissing baseert op je instapprijs. Het beschouwt winstnemen als een psychologische beloning in plaats van een strategische voorspelling. Voor elke strategie die niet de meerderheid van de tijd wint, zijn buitensporige winnaars de essentiële motor die je onvermijdelijke verliezen financiert. Door een winst "vast te leggen" simpelweg omdat je P&L groen is, onderfinancier je systematisch de zeer uitzonderingen die nodig zijn voor je overleving. Een exit moet vooruitkijkend zijn, gebaseerd op wat de prijs waarschijnlijk als volgende zal doen in plaats van waar je toevallig hebt gekocht. De markt heeft geen geheugen van je kostprijs, en je beslissingen aan deze kostprijs te verankeren is een vorm van zelf-sabotage. Uiteindelijk is het niet de frequentie van je winsten die telt, maar of hun omvang is toegestaan om zijn primaire functie te vervullen: het betalen voor je risico. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is wat het is.