W 1884 roku Eugen von Böhm-Bawerk pił herbatę z kolegami na Uniwersytecie w Innsbrucku, gdy jeden z profesorów narzekał na pracowników domagających się natychmiastowych wypłat wynagrodzeń zamiast czekać na miesięczne rozliczenia. "Ale czy oni nie rozumieją, że z cierpliwością zarobiliby więcej?" - huffnął profesor. Böhm-Bawerk odłożył filiżankę i uśmiechnął się. "Dobra teraźniejsze są z reguły dla nas warte więcej niż przyszłe dobra tego samego rodzaju i liczby." To nie dotyczyło tylko niecierpliwych pracowników - to była podstawa całej formacji kapitału i odsetek. Wyjaśnił, że ptak w ręku naprawdę jest wart dwóch w krzaku, nie dlatego, że ludzie są głupi, ale dlatego, że są racjonalni. Czas sam w sobie tworzy wartość. A ta preferencja czasowa napędza całą strukturę produkcji, oszczędności i inwestycji. Dzisiejsi bankierzy centralni manipulują stopami procentowymi, jakby preferencja czasowa nie istniała - sztucznie obniżając "cenę" przyszłych dóbr w porównaniu do teraźniejszych. Ale Böhm-Bawerk wiedział lepiej, niż walczyć z naturą ludzką.