Waarom ik in de industrie altijd niet kan stoppen met optimistisch zijn, heeft te maken met mijn eerdere ondernemerservaring. Vroeger kon ik echt geen werk vinden en begon ik een bedrijf. Nadat ik mijn eerste geld had verdiend, durfde ik niet veel uit te geven en investeerde ik in technologieprojecten; ik denk dat de resultaten best goed waren. In 2015 kwam ik in de cryptowereld terecht, waar ik BTC begon te minen, ETH kocht en in projecten investeerde. Ik profiteerde van die gouden periode, wat resulteerde in constante winsten. Maar in de latere berenmarkt leed ik grote verliezen door te investeren + ik kon de berenmarkt niet aan en verkocht mijn BTC te vroeg, waardoor ik de grote bullmarkt na 312 miste. Dit is het gevolg van pessimisme. We hebben twee rondes van berenmarkten meegemaakt voordat we de bullmarkt bereikten, dus deze keer, na het ontvluchten van de top, ben ik redelijk zelfverzekerd dat ik te vroeg de bodem heb aangeslagen, en wacht ik verder af onder controle van de risico's.

Van de top van de vrouwelijke ondernemers naar faillissement: hoe ik in de val van de oude Dong ben gelopen Tijdens mijn stage in het derde jaar verdiende ik mijn eerste fortuin, enkele miljoenen, door te knoeien. Toen dacht ik: als ik ooit echt een bedrijf wil beginnen, is het het beste om samen te werken met iemand die ouder is en wat levenservaring heeft. Want leeftijdsgenoten zijn of aan het gamen of aan het daten, ik vond ze altijd te onvolwassen. Later stelde mijn leraar me voor aan een oudere man, tien jaar ouder dan ik. Hij begreep de sociale omgang, sprak prettig en gaf een gevoel van nabijheid. Hij had een paar bedrijven onder zijn hoede en leek veel levenservaring te hebben. 01｜Op de golf van vrouwelijke ondernemers dacht ik dat ik nog een keer kon winnen In die tijd was ik zowel voorzitter van de studentenvereniging als bezig met knoeien om een auto en een huis te kopen, en ik had een zekere bekendheid in de universiteitsstad. Hij nodigde me om de paar dagen uit om bij hem thuis te komen drinken, en vertelde me hoe hij bedrijven opstartte, projecten onderhandelde en netwerken opbouwde. Langzaam maar zeker plantte hij een idee in mijn hoofd: knoeien is wel winstgevend, maar het is niet iets om mee te pronken. Als ik echt succesvol wil zijn, moet ik een serieus bedrijf opzetten. Om eerlijk te zijn, had ik ook dat gevoel van schaamte: ik had geld verdiend, maar kon niet duidelijk maken wat ik deed aan de eettafel. Dus het idee om een bedrijf te starten groeide steeds meer. We dronken en bespraken ideeën: wat is nu de trend? Wat zijn onze voordelen? Uiteindelijk kozen we de livestreaming-sector. Dankzij mijn rol als voorzitter van de studentenvereniging had ik ook gemakkelijker toegang tot veel onbekende vrouwelijke studenten. Die periode was ik bijzonder opgewonden: ik voelde dat ik met knoeien al een voorsprong had op mijn leeftijdsgenoten, en deze keer zou ik met een serieus bedrijf opnieuw kunnen winnen. Het bedrijf kwam snel van de grond, we tekenden de ene na de andere streamer, en de maandelijkse omzet bereikte nieuwe hoogtes. 02｜De eerste financieringsronde was eigenlijk het begin van mijn val Op dat moment stelde hij me een idee voor: als je snel wilt rennen, moet je leren om met kapitaal te werken. Eerst een ronde financieren, een deel van de aandelen verkopen, zodat je je investering terugkrijgt en de waardering verhoogt. Toen begreep ik helemaal niet wat aandelenstructuur of waarderingslogica betekende, en ik begreep niet dat het verkopen van aandelen voor de ontwikkeling van het bedrijf gelijk staat aan schulden. Omdat de omzetgegevens goed waren, verliep de eerste financieringsronde inderdaad soepel, en de aandelen werden verkocht. Voordat het geld officieel binnenkwam, kwam hij weer bij me praten: Je verkoopt je aandelen nu voor een prijs die eigenlijk een beetje verlies betekent. Aangezien jij het bedrijf voornamelijk runt, als we later de tweede en derde ronde financieren, worden je aandelen verder verwaterd en kun je het bedrijf misschien niet meer controleren. Hij zei dat hij van de aandelen die hij had, 5% voor zichzelf kon houden, en de rest bereid was om ze voor 80% van de eerste ronde waardering aan ons te verkopen. Toen ik dat hoorde, verschenen er allerlei toekomstbeelden van het bedrijf in mijn hoofd: waardering die meerdere keren stijgt, filialen in andere steden openen. Het resultaat was dat het geld van de eerste ronde aandelen niet in mijn zak belandde, en ik nog een bedrag in contanten moest betalen om zijn aandelen terug te kopen. Ondertussen breidde het bedrijf zich snel uit. Hij zei af en toe tegen me: de tweede ronde is al in gesprek, verschillende investeerders zijn geïnteresseerd, laten we de omzet nog beter laten zien. Ik voelde vaag dat er iets niet klopte: Het geld van de tweede ronde kwam maar niet binnen, filialen werden één voor één geopend, en de cashflow werd steeds krapper. Maar op dat moment reed het bedrijf al met 200 km/u, en begon ik steeds meer geld in het bedrijf te steken. Ik dacht: het is tenslotte mijn bedrijf, hoe meer ik investeer, hoe beter, en als het geld van de tweede ronde binnenkomt, kan ik de gaten vullen. 03｜Toen de vrouwelijke streamers vertrokken, realiseerde ik me dat ik in de val van de oude Dong was gelopen Na het Chinese Nieuwjaar kwam de livestreaming-sector volledig op gang, grote investeerders begonnen zich te mengen en begonnen de top streamers weg te halen. Verschillende grote bedrijven benaderden onze ondertekende streamers, boden jaarsalarissen en beloofden verschillende middelen. Deze jonge vrouwen die net afgestudeerd waren, konden daar niet tegenop? In korte tijd werden onze meest winstgevende streamers allemaal weggehaald, en de omzet viel als een afgrond naar beneden. De investeerders zagen de trend niet goed en stopten onmiddellijk de tweede ronde. Pas op dat moment ontdekte ik iets nog dodelijkers: Hij had stilletjes zijn laatste 5% aandelen verkocht aan de universiteitsleraar die ons had voorgesteld. Toen het bedrijf nog maar een laatste adem had, kwam hij met zijn nieuwgekochte auto weer bij me praten: "Wat als ik voor een zeer lage waardering nog een investering doe, en jij de kleine aandeelhouder bent, zodat we het bedrijf weer kunnen opbouwen?" Op dat moment realiseerde ik me pas echt dat ik vanaf het begin stap voor stap in de val was gelopen die hij had opgezet. 04｜Huis en auto verkopen, mijn eerste faillissement in het leven, ook de meest waardevolle les In datzelfde jaar kocht hij een kantoorgebouw, wisselde hij van huis en auto, terwijl ik mijn huis en auto verkocht en begon met afbetalen. Na dat voorval was ik lange tijd bang voor de mensheid. Bang voor berekeningen, bang voor verraad, en ik heb jarenlang echt veel haat tegen hem gevoeld. Later ontdekte ik langzaam: als ik alles aan hem toeschrijf, zal dit probleem alleen maar in een andere vorm terugkomen. Dus veranderde ik mijn perspectief en beschouwde ik hem als mijn tegenpool. Hij was als een spiegel, die al mijn onwetendheid, hebzucht, de behoefte om mezelf te bewijzen en het gebrek aan veiligheid allemaal weerspiegelde. Die jaren hebben me zeker veel trauma en pijn gebracht, maar als ik echt rustig terugkijk, zie ik dat dit eigenlijk een schat is, die ik lang genoeg kan delven. Als hij me die duw niet had gegeven, zou ik misschien nooit de beslissing hebben genomen om de kleine stad te verlaten, en zou mijn levenspad waarschijnlijk heel anders zijn geweest. Deze les heb ik in mijn vroege twintig geleerd; als ik het tot mijn veertigste had uitgesteld, zou de prijs veel hoger zijn geweest.

5 maanden geleden hebben we verzonden met nul gebruikers en één geloof. Nu zijn we de snelst groeiende zelfbewarende neobank in de geschiedenis met omzet, volume en een gemeenschap die voor zichzelf spreekt. Nog steeds dag één. Nog steeds hongerig.