Voor de ~1980s was er geen draagbare muziekspeler. Je ging hardlopen, roeien, fietsen, wat dan ook, urenlang in totale stilte, zonder geluid anders dan je eigen gedachten. Hoe deden ze dat? We zullen het nooit weten

Lezen over UChicago: > In 1929 werd de 30-jarige decaan van de Yale Law School, Robert Maynard Hutchins, president. Kun je je voorstellen dat een 30-jarige vandaag de decaan van de Yale Law School is? Volledig onmogelijk. Onze samenleving van de jonge en dynamische is een samenleving van de oude geworden.

het is vreemd om de wereld van het verleden voor mijn ogen te zien vervagen van 2012 tot 2024 schreef ik code in lange sessies zittend in vim -- soms typen, meestal denken, schakelen tussen verschillende terminals, wijzigingen aanbrengen, naar fouten kijken, googelen, stackoverflow lezen... Ik was trots op het dragen van deze torenhoge abstracties in mijn hoofd. Ik kende elke hoek en gaatje van mijn bedrijfslogica, als een buurt waar je in woont. Ik voelde me extra snel wanneer ik een enkele lange variabelenaam automatisch aanvulde. Mooi. Ik plaatste elke haakje, elke puntkomma, zelf. Honderdduizenden daarvan. En zoals een grote golf die over je zandkasteel op het strand spoelt, is nu alles weg. Engineering zal nooit meer zijn zoals het ooit was. Wat voor mij bijzonder significant is, is dat er nauwelijks een record is van hoe het was: ik heb duizenden uren besteed aan het schrijven van software, en ik denk niet dat er een enkele video-opname van mij is terwijl ik het deed. Ik herinner me hoe het was: de lange pauzes van meditatieve stilte, de frustratie van het jagen op een bijzonder lastige bug, de opluchting en vreugde bij het oplossen ervan, de uitdrukkingen van smaak en slimheid die komen met elk handmatig ambacht. Maar het is moeilijk om te communiceren hoe het was voor iemand die het nooit heeft ervaren. Zoals met alle geschiedenissen, ontbreekt het verhaal aan diepte: je moest er echt bij zijn.