Op 1/1/23 schreef ik een inkomendoel voor 2023 op mijn badkamer spiegel en staarde er dagelijks 365 dagen naar. Het was ambitieus, 3x mijn beste jaar ooit. Als een met grote ogen, maniakaal starende Matthew McConaughey, staarde ik er al die 240 seconden van mijn dagelijkse poetsbeurt naar. Heb ik het gehaald? Niet eens in de buurt. Ik was HEEL ver weg! Dus heb ik het op 12/31/23 gewist. Op 1/1/24 schreef ik hetzelfde nummer opnieuw binnen de lijnen die ik de dag ervoor niet volledig kon schoonmaken. En dat is het verhaal van mijn leven. Ik ben er verslaafd aan, die giftige optimisme. Giftig, onophoudelijk, onverzettelijk, onwrikbaar, onwetend in het licht van harde data optimisme. Ik heb mijn hoop duizenden keren opgekrikt en weer laten vallen. 9/10 keer vallen mijn projecties ver onder de werkelijkheid, als een Hail Mary pass die 13 yards te kort wordt gegooid. Maar ik zal dit nooit, nooit stoppen, omdat ik die 1/10 ervaringen heb geproefd waar de Hail Mary precies op de cijfers landt. Ik zei vroeger tegen mezelf: "nee, zeg dat niet Chris. Je zult gewoon je hoop opkrikken." Maar nu omarm ik het. Deze drug genaamd optimisme voelt zoet op de tong. Zoals een Mexicaanse Cola op een warme dag. Ik houd deze drug nu in mijn achterzak, en het heeft een permanente cirkel in mijn spijkerbroek gemaakt zoals de Skoal van mijn vader. Ik kan het nog steeds zien. Ik ben al met pensioen. Ik ben voorbij de parelmoeren poorten. Ik heb ze jaren geleden achtergelaten. De hemel is fijn dit seizoen. Ik ben geboren voor volatiliteit, manic hoge en zielverpletterende lage. Ik ben een ondernemer.